

Хипертензијата може да не се манифестира со години. Зголемениот притисок го објаснуваат со замор, временските услови или својствата на организмот. Кога се појавуваат главоболки, несоница или отежнато дишење, тогаш за проблемите со срцето станува збор на крајот. “Со мене сè е во ред, просто надвор е жешко”, – зборуваше мајка ми кога кај неа се појави задишување.
Тешко ми да се сеќавам на денот кога за малку можев да останам без неа... Отприлика 2 месеца пред срцевиот удар таа почна бргу да се замара и да се жали на главоболка. При тоа притисокот не ѝ беше покачен – 135/90. Дента кога се случи срцевиот удар, мајка ми се чувствуваше нормално и излезе до продавница. Подоцна ми се јавија и ми рекоа дека таа е во реанимација. За среќа, куртули.
Опоравувањето беше многу долго, и ударот можеше да се повтори во секој момент. Притисокот како и порано ѝ беше 150/95. Од големата количина апчиња резултатите од анализите беа лоши, имаше опасност од појава на бубрежна инсуфициенција. Требаше под итно да се намали бројот на апчињата за секојдневен прием. Ама како? Без нив состојбата моментално се влошува.

Кардиологот Џон Епштајн ни објасни дека не смее нагло да се прекине со препишаните препарати. Потребно е да се прочистат крвните садови и да им се врати тонусот. И само тогаш може постепено да се намалува дозата на лековите. За прочистување и зацврстување на крвните садови тој препиша Cardiofix.
Мајка ми испи еден третман и почна да се чувствува многу подобро. Почна да се разбудува добро расположена, а не со главоболка. Ги снема болката во градите, задишувањето и заморот. Општата состојба ѝ се подобри, а анализите покажуваа нормално ниво на холестеринот. Постепено докторот ја намали дозата на лековите. По пола година мајка ми испи уште еден третман Cardiofix.









